Ataşman kaybı

Sağlıklı bir dişte diş eti ve periodontal lifler, kök yüzeyine belirli bir seviyeden tutunur. Bu tutunma bölgesine ataşman denir. Periodontal hastalık ilerledikçe lifler kök yüzeyinden ayrılır ve tutunma seviyesi köke doğru kayar; bu kayma miktarına klinik ataşman kaybı adı verilir. Ölçüm, dişin mine ile sement dokusunun birleştiği sabit anatomik noktadan başlatıldığı için diş etinin şişmesinden ya da çekilmesinden bağımsız bir değer verir.

Ataşman kaybı, sondalama derinliği ile birlikte değerlendirilir. Sondalama derinliği tek başına yanıltıcı olabilir: diş eti şişkinse cep derin ölçülebilirken gerçek bir bağlantı kaybı olmayabilir; diş eti çekilmişse cep sığ ölçülse de belirgin ataşman kaybı bulunabilir. Bu nedenle periodontitis tanısında belirleyici ölçüt, cep derinliğinden çok ataşman kaybının varlığıdır.

Kayıp miktarı periodontal sonda ile milimetre cinsinden kaydedilir ve tüm ağız için çıkarılan periodontal haritada dişlerin çevresindeki noktalarda ayrı ayrı gösterilir. Radyografiler ise kemik seviyesindeki değişimi tamamlayıcı biçimde ortaya koyar. Bu iki veri birlikte, hastalığın yaygınlığı ve ilerleme derecesi hakkında fikir verir.

Kaybedilen ataşmanın kendiliğinden geri kazanılması beklenmez; periodontal tedavinin öncelikli hedefi iltihabı kontrol altına alarak kaybın ilerlemesini durdurmaktır. Uygun vakalarda rejeneratif yaklaşımlar gündeme gelebilir. Hangi tedavinin uygun olduğu muayene ve radyolojik değerlendirme sonrasında belirlenir.