Gingivitis ile Periodontitis Arasındaki Fark

Her iki tablonun başlangıcında da diş eti kenarında biriken bakteri plağı bulunur. Plak, ağızdaki yüzeylerde sürekli olarak yeniden oluşan yapışkan bir biyofilm tabakasıdır ve mekanik temizlikle uzaklaştırılır. Uzaklaştırılmadığında sertleşerek diş taşına dönüşür ve temizliği güçleştirir.

Ancak plağın varlığı tek başına sonucu belirlemez. Aynı miktarda plak farklı kişilerde farklı düzeyde yanıta yol açabilir; bu yanıtı kişinin bağışıklık özellikleri ve çeşitli risk etkenleri şekillendirir. Bu nedenle iki tablo arasındaki geçiş herkes için aynı biçimde ilerlemez.

Klinikte ayrım, gözle görülen bulgulardan çok ölçümle konur. Periodontal sonda ile her dişin çevresinde sondalama derinliği ölçülür, kanama kaydedilir ve mine-sement sınırından başlanarak ataşman kaybı belirlenir. Radyografiler kemik seviyesindeki değişimi tamamlayıcı biçimde ortaya koyar.

Sondalama derinliğinin tek başına yorumlanması yanıltıcıdır. Diş eti iltihap nedeniyle şiştiğinde ölçüm derin çıkabilir ama gerçek bir bağlantı kaybı bulunmayabilir; buna yalancı cep denir ve gingivitis tablosunda görülür. Tersine, diş etinin çekildiği bölgelerde ölçüm sığ çıkarken belirgin ataşman kaybı bulunabilir.

Sık karşılaşılan bir yanılgı, her gingivitis vakasının er ya da geç periodontitise dönüşeceği düşüncesidir. Güncel bilgi bu yönde değildir: gingivitis bir bölüm vakada ilerleyebilirken, birçok kişide ilerlemeden kalabilir. Buna karşılık ters yönde bir kesinlik vardır — periodontitis tablolarının başlangıcında gingivitis bulunur.

İlerleme olasılığını artırdığı bildirilen etkenler arasında sigara kullanımı, kontrolsüz diyabet, yetersiz ağız bakımı ve düzenli kontrollerin aksatılması sayılabilir. Bu nedenle değerlendirme yalnızca ağız içi bulgularla değil, genel sağlık durumu da göz önünde bulundurularak yapılır.